Pokaż się - moc superwizji

Justyna Zacharuk, 2014-10-14 19:24:00

Super­wizja staje się coraz bar­dziej popularna w środowisku trener­skim. Jedni trenerzy cenią jej edukacyjny charak­ter, u innych wzbudza obawy. Mimo, iż dla wielu osób odkrywanie wiedzy o sobie jest procesem trud­nym, wywołującym nie­raz nie­przyjemne emocje, to bez regular­nej super­wizji trud­niej jest doskonalić swoje umie­jęt­no­ści zawodowe.

Super­wizja jest procesem, w którym profesjonal­nie pomagający (tu: trener) współ­pracuje z bar­dziej doświad­czonym zawodowo kolegą. Wspól­nie poszukują źródeł trud­no­ści, moż­liwo­ści ich prze­zwyciężania oraz pracują w opar­ciu o mocne strony. To rów­nież szczególny, wieloaspek­towy ogląd pracy, prowadzący do uświadomienia sobie roz­wiązania problemów emocjonal­nych i merytorycz­nych związanych z pracą z drugim człowiekiem. Super­wizja to proces pomagający i umoż­liwiający poszerzanie świadomo­ści oraz poznawanie wła­snych granic i moż­liwo­ści.

Bezpośrednia/Uczestnicząca:

  • Super­wizor obser­wuje warsz­tat osoby super­wizowanej, następ­nie wspól­nie omawiają dany kawałek pracy.
  • Super­wizor moderuje tę roz­mowę, spraw­dzając, co zdaniem prowadzącego się udało, z czego jest zadowolony, a co by zmienił.
  • Super­wizor udziela rów­nież infor­macji zwrot­nej, na temat moc­nych stron i obszarów do poprawy omawianego materiału.
  • Super­wizor oraz super­wizowany wspól­nie analizują trudne sytuacje i roz­ważają alter­natywne spo­soby zachowania w nich, omawiają także emocje prowadzącego.

Pośred­nia:

  • Super­wizor nie może bez­pośred­nio obser­wować pracy, zachowań i umie­jęt­no­ści trenera, coacha.
  • Super­wizja odbywa się na oddziel­nym spo­tkaniu, na którym super­wizowany przed­stawia sytuacje stwarzające trud­ność, a także opowiada o minionym od ostat­niego spo­tkania okresie pracy.
  • Pod­czas takiej roz­mowy, osoba super­wizowana ma okazję do zweryfikowania podej­mowanych decyzji, spoj­rzenia na sytuacje trudne z innej per­spek­tywy, a także prze­pracować emocjonal­nie minione wydarzenia.

Indywidualna:

  • Ten rodzaj super­wizji zbliżony jest do coachingu. Praca odbywa się opar­ciu o doświad­czenie, zakres problemów zawo­do­wych i osobistych w atmos­ferze bez­pieczeń­stwa i zachowaniem prywat­no­ści. Trak­cie spo­tkań o takim charak­terze można omówić róż­norodne problemy, nie­koniecz­nie zwią­zane z pracą, mogące wpływać na podej­mowane działania.
  • Jest to doskonała okazja np.: do roz­ładowania negatyw­nych emocji nagromadzonych pod­czas wykonywanej pracy oraz zdobycia wiedzy o spo­sobach radzenia sobie z nimi.

Grupowa:

  • Prze­biega w for­mie wymiany myśli w kil­kuosobowej grupie innych profesjonalistów i super­wizora (bez obec­no­ści klien­tów).
  • Uwzględ­nia grupowy charak­ter pracy, dając moż­liwość wymiany infor­macji i uczenia się na pod­stawie doświad­czeń innych.
  • Daje szansę na cało­ściową ocenę funk­cjonowania człowieka.
  • Super­wizja grupowa powinna być prze­prowadzona w małej grupie osób. Powinny one posiadać podobny poziom wiedzy i doświad­czenia zawodowego. Korzy­ści zawodowe z super­wizji odnosimy nie tylko dzięki prezen­towaniu wła­snych pytań i trud­no­ści, ale także dzięki słuchaniu i analizowaniu pracy innych osób.
  • Przy­glądanie się warsz­tatowi pracy innych profesjonalistów może uświadamiać pozostałym uczest­nikom grupy super­wizyj­nej ist­nienie u nich podob­nych problemów.
  • Zespołowa super­wizja pomaga znaleźć ich przy­czyny i pomysły na roz­wiązanie.

Super­wizja „z taśmy wideo”:

  • Super­wizja sesji pomocy nagranej na taśmie video.
  • Umoż­liwia to spo­kojne śledzenie procesu pracy z drugim człowiekiem.
  • Jest o tyle łatwiej­sza, że pozwala także na zatrzymanie kasety i omówienie interesujących nas frag­men­tów spo­tkania.

Prowadzenie super­wizji jest sprawą trudną, wymagającą profesjonal­nego przy­gotowania, doświad­czenia zawodowego oraz odpowied­nich cech osobowo­ści. Dobrą prak­tyką jest zatrud­nianie super­wizora spoza naszej orga­ni­za­cji, aby moż­liwe było zachowanie odpowied­niego obiek­tywizmu i dystansu wobec roz­ważanych sytu­acji, decyzji i osób.

Udział w super­wizji to uczest­nic­two w fascynującym procesie dawania i brania. Super­wizja to wzajemna wymiana doświad­czeń, prze­myśleń, wspólne zastanawianie się nad źródłami trud­no­ści, szukanie istoty problemu, dochodzenie do nowych roz­wiązań, ujaw­nianie swoich uczuć. Uczest­nicząc w super­wizji, odkrywamy przed sobą nawzajem takie obszary własnego JA, które dla nas samych są nie­raz nie­znane. Doświad­czamy wtedy bliskiego kon­taktu ze sobą i z innymi, co począt­kowo może wydawać się zagrażające, ale w kon­sekwen­cji służy naszemu roz­wojowi.

Korzy­ści wynikające z super­wizji:

Moż­liwość porząd­kowanie infor­macji o dotych­czasowej pracy, która poszerza naszą per­spek­tywę, pobudza nas do reflek­sji i umoż­liwia odnalezienie odpowiedzi na nur­tujące nas pytania.Od super­wizora i uczest­ników super­wizji możemy otrzymać infor­macje zwrotne, które pozwolą nam ziden­tyfikować mocne strony oraz obszary do pracy.Superwizja umoż­liwia roz­winięcie samo­świa­do­mo­ści swoich emocji. Trener może uświadomić sobie to, co prze­żywał pod­czas warsz­tatu, czego się obawiał, do czego dążył, czego unikał.Superwizja może być trak­towana jako “stop-klatka”, która pozwala zastanowić się nad tym, co wydarzyło się pod­czas warsz­tatu. Osoba super­wizowana może dowiedzieć się co prze­żyli uczest­nicy jego warsz­tatów poprzez obser­wację tego co prze­żywają uczest­nicy super­wizji, którzy mogą “wejść w buty” uczest­ników opisywanych warsztatów.Podczas super­wizji trener może otrzymać silne wspar­cie empatyczne ze strony innych uczest­ników superwizji.Zawód trenera jest często zawodem wykonywanym w pojedynkę, trener może czuć się samotny a super­wizja daje poczucie wspólnoty.Uczestnicy super­wizji bar­dzo często dzielą się wiedzą osobistą (tacit know­legde), inspirują się nawzajem.

Trud­no­ści zwią­zane z udziałem w super­wizji:

Trud­no­ścią, na jaką napo­tykamy już pod­czas przy­gotowania się do super­wizji, jest nie­po­kój związany z oceną naszej pracy przez super­wizora i kolegów uczest­niczących w sesjach. Uczucia te mogą ujaw­niać się pod­czas sesji super­wizyj­nych, jed­nak kiedy postawa i zachowanie super­wizora oraz innych uczest­ników sesji wywołują w grupie poczucie bez­pieczeń­stwa, to wyraź­nie one słabną. Zamiast nich pojawia się otwar­tość na uwagi i pomysły ze strony innych.Często pojawiają się trud­no­ści w związku z tre­ściami wniesionymi przez osoby super­wizowane. Zdarza się, że super­wizor oraz uczest­nicy sesji stawiają pytania, które skłaniają do głęb­szego zastanowienia się nad traf­no­ścią diagnozy oraz celowo­ści stosowanych strategii i tech­nik. Często zachodzi potrzeba ujaw­nienia i weryfikacji waż­nych prze­konań. Czasem te pytania są począt­kiem póź­niej­szych prze­myśleń i zmian wykraczających daleko poza ramy pracy zawodowej.Bywa, że osobie, której praca jest pod­dawana oglądowi, trudno zobaczyć to, co widzą inni uczest­nicy super­wizji. Warto wtedy przeanalizować nie tylko swoje myślenie, ale także emocje prze­żywane w kon­tak­cie z daną sytuacją czy klien­tem. Uświadomienie sobie oraz ujaw­nienie ich może być bolesne. Może dojść do odkrycia waż­nych, osobistych doświad­czeń zarówno przez osobę, której praca aktual­nie jest analizowana, jak i przez innych uczest­ników sesji. Uzyskanie wglądu w te doświad­czenia i ujaw­nienie ich umoż­liwia nawiązanie kon­taktu z tłumionymi uczuciami. Ponowne ich prze­życie, które może mieć miej­sce w czasie sesji, otwiera drogę do nadania im wła­ściwego znaczenia oraz do zmiany.



Podoba Ci się ten artykuł? Udostęp­nij go!

Co to jest BAIT?

BAIT — Baza Artykułów Instytutu TROP

Instytut TROP stworzył Bazę Artykułów w których znajdą się artykuły na temat:

  • specjalizacji w Akademii TROP,
  • modeli roz­woju,
  • idei, podejść i obszarów pracy,
  • rynku szkoleniowego.

Zapraszamy do lek­tury.

Po prawej stronie możesz prze­glądać nasze artykuły po autorach oraz zobaczyć naj­now­sze pozycje. Poniżej natomiast znaj­duje się podział według zagad­nień. Ten spis jest zawsze dostępny pod tre­ścią artykułu.

Autorzy

Klik­nij na osobie, aby zobaczyć jej artykuły:


Dorota Szczepan-Jakubowska


Jac Jakubow­ski


Alicja Kulawik


Justyna Zacharuk


Paulina Wój­cik

Zagad­nienia

Klik­nij na zagad­nieniu, aby roz­winąć listę artykułów.

Czy wiesz co to znaczy? — Pojęcia

Dokąd zmierzamy? — przy­szłość gospodarki i cywilizacji

Ewa­lu­acja, czyli co tu się dzieje

Inteligen­cja emocjonalna i empatia

Metoda TROP

Praca z kon­flik­tem

Praca zespołowa

Przy­wódz­two

Schowek na narzędzia, czyli pakamera

Studia przy­pad­ków

Szkolenie i coaching

Zmiana i roz­wój

Naj­now­sze atykuły

Trenowanie spon­tanicz­nej reak­cji empatycz­nej — Jac Jakubow­ski, 2014-10-27 12:43:00

Przy­szłość, która już się dzieje — Jac Jakubow­ski, 2014-10-16 16:26:00

Nawyk — Jac Jakubow­ski, 2014-10-16 12:25:00

Przed­siębior­czość trenera, coacha, lidera zmiany — Jac Jakubow­ski, 2014-10-16 11:55:00

Zmiana (czyli ludzie a zmiana) — Jac Jakubow­ski, 2014-10-15 19:41:00

Procesy grupowe (czyli koszty i zyski wynikające z ist­nienia procesów grupowych) — Jac Jakubow­ski, 2014-10-15 19:31:00

O sytu­acji edukacyj­nej. O uczeniu się — Jac Jakubow­ski, 2014-10-15 11:40:00

O procesie grupowym — Jac Jakubow­ski, 2014-10-15 11:22:00

Animatorzy roz­woju — Jac Jakubow­ski, 2014-10-15 11:11:00

Pokaż się — moc super­wizji — Justyna Zacharuk, 2014-10-14 19:24:00

Nowy paradyg­mat zarzą­dza­nia w cywilizacji wiedzy — Jac Jakubow­ski, 2014-10-14 17:08:00

Być per­for­merem spo­łecz­nym — Jac Jakubow­ski, 2014-10-14 16:56:00

Proces uczenia się we współ­czesnym biz­nesie — Jac Jakubow­ski, 2014-10-13 17:11:00

Lider zmiany — Jac Jakubow­ski, 2014-10-13 16:00:00

Być sobą w świecie zmiany — Jac Jakubow­ski, 2014-10-12 15:57:00

Modele myślowe — Jac Jakubow­ski, 2014-10-11 12:18:00

Dylematy współ­czesnego biz­nesu — Jac Jakubow­ski, 2014-10-10 10:24:00

Emocje i empatia — Jac Jakubow­ski, 2014-10-09 12:04:00

Warsz­tat (czyli czym jest warsz­tat i jaką speł­nia rolę) — Jac Jakubow­ski, 2014-10-08 19:46:00

Wierzyć w siebie we współ­czesnym biz­nesie — Jac Jakubow­ski, 2014-10-08 17:17:00